Aêâån Aêkämärlå

Dondurmaçå

Härgwn sähär-sähär pänçärädän yalnåz bir säsi eâidirdim.

O säs ilä ywksälirdi doyêularåm; qanadlanardå diläklärim.

Här gwn pänçärädän sähär-sähär yalnåz bir säsi eâidirdim.

O säs sankå içimdän duyardåm.

Bu gwndä pänçärädän sähär-sähär yenä o säsi duydum.

Bu dondurmaçånån säsi o biri dondurmaçålarån säsinä bänzämirdi; onun çox-çox färqli olduêunu här gwn duyardåm, bu gwndä duyardåm.

Dondurmaçå arxasåna baxa-baxa uzaqlaâårdå. Sankå pänçärädän mänimlä vidalaâårdå.

Häç dwâwnmädän, içimdän qärar värdim. Qapålarå ardå- ardåna çalaraê... yolun sonunda özwmä gäldim.

Özwmdän asålå olmayaraq o säsä doêru qaçårdåm.

Män ywksäk säslä "dondurmaçå! dondurmaçå!" deyä çaêårdåm, baêårdåm. Aêsaçlå yorqun vä kädärli dondurmaçå täkärli soyuducusunu dayandårdå. Mänisä daha yaxånlaâåb bir dondurma istädim.Dondurmanå mänä sarå uzatdå.

Bir an nädänsä o özgwn baxåâlarå yanar daê oldu. Gözlärindä dänizlär dalqalanåb tufan oldu; yerin çäkä bilmädigi qädär aêår oldu. Bir "ah" kimi yox, bir toz kimi uçan oldu. Dondurmaçå dondurma satdåêånå çoxdan unutmuâdu; âähärin gwrwltwswnw, insanlarån ruhsuz färiyadånå, bwtwn varlåêånå; bwtwn gäläcäyini, o, çoxdan unutmuâdu. Bir an özwnä gäldi; bir söz demiâ olsun deyä adåmå soruâdu. Mänisä havanå udub utana-utana baxåâlaråmå yerä dikdim. Bwtwn vucudumla, bwtwn varlåêåmla içimdän qopan bir säsi hayêirmaq istämäyimä baxmayaraq dodaqlaråmda yalnåz bu sözlär canlandå; "Gwn... el, Gwnel" deyib durdum; baxåâlaråmå yerdän ayårmadan durdum.

"Sänin nä gözäl adån var" -deyä bir neçä däfä tikrar etdi: "Gwnel, Gwnel." Qaâlaråna ilmäk vurub, gözlärini qåyåb gwlwmsäyäräk dedi:

-Qåzåm, nädän utanårsan ki!? Bilirsänmi, sän olmasan elin Gwnw dä Gwnäâidä olmaz! Sän olmasan hayatån da heç anlamå olmaz! Görwnwr bu adå sänä atan qoyub.

Dondurmaçå sonunda bir gwlwâ ärmäêan etdi; dondurmaçå pul almadan swrätlä uzaqlaâdå.

Dondurmaç arxasåna baxmadan uzaqlaâdå. Mänisä yavaâ-yavaâ özwmw toparlayåb fikrä daldåm. "O hardan bilirdi ki mänä bu adå atam qoyub?"

-Deyä dönä-dönä dwâwndwm näyä görä indiyä kimi bu sözw kimsä mänä söylämämiâdi? Ah atam! Ah atam! Onun sözw wräyimin canå oldu, m´änasåz häyatån adå oldu. Dwâwndwm ki, män onu hardasa görmwâäm.

Durmadan evä täräf qaçdåm, piläkandan yuxarå dårmandåm. Häyäcan dolu sikut içrä anamån äski albomunu açdåm. Elä birinci sähifädä o gerçäkliyi öyrändim. Dondurmaçå mänim atam idi, atam.

Dondurmaçå çoxdan getmiâdi. Onu çoxdan yollarda itirmiâdim.

Heyif ki, bir daha sähär-sähär onun säsini duymadåm.

Bir daha onu dinlämädim. Män yalnåz, yalnåz bir daha onu görmäk arzusu ilä yaâayåram.